بزرگترین ستاره جهان چقدر بزرگ است؟

نوشته شده توسط admin در 20 فوریه 2015

بزرگترین ستاره جهان چقدر بزرگ است؟

بزرگترین ستاره

 

سایت تفریحی وسرگرمی زاویه : بروزترین اخبار علمی را در زاویه دنبال کنید با ما همراه باشید در ادامه مطلب ندازه UY Scuti که احتمالا یکی از بزرگترین ستاره‌هایی است که تا به‌حال شناخته و اندازه‌گیری شده‌ است، ذهن را دچار چنان تحیری می‌کند که به طور ناخودآگاه مغز ترجیح می‌دهد که آن را انکار کند!

جهان چنان بزرگ و عظیم است که با شنیدن اندازه‌هایی که دانشمندان اعلام می‌کنند، حسی بیش از حس شگفت‌زدگی در درونمان ایجاد می‌شود. اندازه UY Scuti که احتمالا یکی از بزرگترین ستاره‌هایی است که تا به‌حال شناخته و اندازه‌گیری شده‌ است، ذهن را دچار چنان تحیری می‌کند که به طور ناخودآگاه مغز ترجیح می‌دهد که آن را انکار کند!

UY Scuti جزء گروه فرا عظیم‌هاست که پس از سوپر عظیم‌ها و عظیم‌ها قرار می‌گیرد. شاید UY Scuti جز بزرگترین‌ها باشد، اما این ستاره حجیم‌ترین ستاره نیست و اینجا منظور از حجیم، مقدار مواد تشکیل دهنده ستاره است.

حجم UY Scuti احتمالا 30 برابر حجم خورشید است. افتخار حجیم‌ترین بودن اما از آن ستاره‌ای با نام  R136a1 است که 265 برابر خورشید حجم دارد، ولی شعاعش تنها  30 برابر خورشید است.

با اینکه UY Scuti حجمی 30 برابر خورشید دارد، شعاعش 1700 برابر این ستاره درخشان است. این مقدار در زمانهای مختلف دچار تغییر می‌شود، زیرا UY Scuti جز ستارگانی است که در روشنایی متغیر است. خطای این اندازه گیری برابر با 192 شعاع خورشیدی است، به همین دلیل هم است که UY Scuti را احتمالا یکی از بزرگترین ستاره‌ها می‌نامیم.

اندازه تقریبی این ستاره 750 میلیون مایل یا نزدیک به 8 واحد نجومی است. یک واحد نجومی برابر با فاصله زمین و خورشید است.

یکی از پیچیدگی‌های اندازه‌گیری ستارگان مرتبط به کناره‌های منتشر آنهاست. بیشتر ستارگان دارای سطح سخت نیستند. به همین دلیل برای پیدا کردن سطح بیرونی یک ستاره به نور کره اکتفا می‌کنیم. نور کره جایی است که ستاره در نور پیدا می‌شود و فوتون‌ها می‌توانند فرار کنند. هر چه به مرکز ستاره نزدیکتر می‌شویم، اختیار فوتون‌ها برای جاری شدن کمتر می‌شود.

در واقع نور کره جایی نیست که گاز اطراف ستاره تمام می‌شود. ستاره‌ها دارای جو هستد، جوی که شفاف به نور است و فراتر از نور کره قرار می‌گیرد، ولی جو بخشی از ستاره محسوب نمی‌شود و در بزرگی‌اش تاثیری ندارد.

با این تفاصیل می‌توان UY Scuti را فعلا بزرگترین بزرگترین‌ها دانست.

دانستنی ها ساختار خورشد :

ساختار شیمیایی

خورشید در درجهٔ نخست از عنصرهای هیدروژن و هلیم ساخته شده‌است. این عنصرها به ترتیب ۷۴٫۹٪ و ۲۳٫۸٪ از جرم خورشید را در شیدسپهر می‌سازند.در ستاره‌شناسی به همهٔ عنصرهای سنگین تر فلز می‌گوییم، فلزها سازندهٔ کمتر از ۲٪ جرم خورشید اند. فراوان ترین این فلزها عبارتند از: اکسیژن (نزدیک به ۱٪ جرم خورشید)، کربن (۰٫۳٪)، نئون (۰٫۲٪) و آهن (۰٫۲٪).

خورشید ترکیب شیمیایی اش را از محیط میان ستاره‌ای به ارث برده‌است؛ و خود هلیم و هیدروژن هم به جای مانده از هسته‌زایی مهبانگ اند. فلزها از هسته‌زایی ستاره‌ای پدید آمده‌اند. ستاره‌هایی که دورهٔ تکامل خود را به پایان رسانده‌اند و مواد خود را به محیط میان ستاره‌ای پیش از ساخت خورشید بازگردانده‌اند. ساختار شیمیایی شیدسپهر نمایانگر ساختار اساسی سامانهٔ خورشیدی است. البته از هنگامی که خورشید ساخته شده، بخشی از هلیم و عنصرهای سنگین از شیدسپهر گریخته‌اند برای همین هم اکنون شیدسپهر دارای هلیم کمتری نسبت به گذشته دارد و عنصرهای سنگین هم نسبت به پیش‌ستارهٔ خورشید ۸۴٪ اندازهٔ گذشته را دارند. ۷۱٪ پیش‌ستارهٔ خورشید از هیدروژن، ۲۷٫۴٪ از هلیم و ۱٫۵٪ از فلزها ساخته شده بود.

در بخش‌های درونی خورشید به دلیل همجوشی هسته‌ای، هیدروژن‌ها به هلیم دگرگون می‌شوند. برای همین می‌توان گفت درونی ترین بخش خورشید نزدیک به ۶۰٪ هلیم دارد ولی درصد فلزها ثابت است. از آنجایی که بخش درونی خورشید تنها پرتوزایی می‌کند و همرفتی ندارد (نگاه کنید به بخش ناحیهٔ تابشی در بالا) برای همین هیچ‌یک از میوه‌های همجوشی در هسته به سوی بالا و شیدسپهر نمی‌آید.

فراوانی عنصرهای سنگین خورشیدی که در بالا توضیح داده شد را با کمک طیف‌سنجی نجومی شیدسپهر خورشید و اندازه‌گیری فراوانی‌ها در شهاب‌سنگ‌هایی که هرگز آن قدر داغ نشده‌اند که به دمای ذوب برسند، بدست می‌آوریم. گمان آن می‌رود که این شهاب‌سنگ‌ها ساختار پیش‌ستارهٔ خورشید را نگه داشته باشند و عنصرهای سنگین بر آن‌ها اثر نگذاشته باشند. نتیجهٔ هر دوی این روش‌ها با هم همخوانی دارد.
گروه آهن

در دههٔ ۱۹۷۰ پژوهش‌ها بر روی وجود عنصرهای گروه آهن در خورشید متمرکز بود. با اینکه پژوهش‌های گسترده‌ای صورت گرفت اما فراوانی برخی از عنصرهای گروه آهن مانند کبالت و منگنز چندان روشن نشد دست کم تا سال ۱۹۷۸ چنین بود؛ و این به دلیل ساختار بسیار ریز این عنصرها بود (منظور تفاوت ناچیز در ترازهای انرژی است).

نخستین فهرست کامل از توان نوسان عنصرهای یونی شدهٔ گروه آهن در دههٔ ۱۹۶۰ میلادی بدست آمد و تا سال ۱۹۷۶ محاسبات آن کامل شد.
منابع : اخبار علمی – آی تی رسان/بیتوته/ویکی پدیا

دیدگاه‌تان را ارسال کنید ...